Her şeyi öylece bırakarak gitme isteği, içinde o kadar güçlü bir şekilde nüksetti ki o anda neyi var neyi yok her şeyden vazgeçebilirdi. ‘Bu defa tamam ! Artık yeter, planım hazır’ dedi. Gözlerini kapadı ve son bir kez kafasındaki planı detaylarıyla düşünmeye başladı :

1.“Bu eylem kesinlikle aniden ve kimseye haber vermeden gerçekleştirilmeli. Seni kalman için mantıklı nedenlerle yolundan döndürebilecek kimseyle görüşmemelisin. Eğer ille birileriyle görüşeceksen hayalperest olanları seç. Hedefine odaklan !”

‘Çok doğru’ diye onayladı plandaki ilk maddeyi, ‘ne güzel düşünmüşüm ben bunu ! Başlangıç noktam harika. Devamı da gelecek biliyorum.’

2.”Evdeki kedi ne olacak sorusu aklına bile gelmemeli. Yıllardır ona bağımlı yaşayarak tüm tatillerini kısa kesmedin mi ? Evden bir gece uzak kalsan ‘kedim yalnız kalıyor’ diye evhamlanmadın mı ? ”

Kediyi yalnız bırakma işine vicdanı el vermiyordu…Bir keresinde ağır hasta olduğunda kedi tüm gün yanında yatmış, başından hiç ayrılmamıştı. Sonra bir gün uyandığında, kedisi terliğinin tekini ona getirmiş, ‘elimden gelen bu’ der gibi gözlerinin içine bakmıştı. Sonra bir gün çok üzüldüğünde, kedi onun gözyaşlarını yalamıştı. Sonra bir gün…

Yeter yumuşamamalıydı, yolundan dönmeyecekti ! En iyisi apartman görevlisine anahtarı vermekti. Görevli, kediyi beslemek için eve girdiğinde onun bıraktığı notu bulur ve gittiğini ailesine bildirirdi. Daha sonrasında nasıl olsa kediye bakacak birileri bulunurdu. Bu arada ona Midas yerine kedi diyerek yabancılaşmaya çalıştığını ama bunun işe yaramadığını o anda anladı. ‘Midas bu, öyle başka kedilere benzemez, hayatını öyle bir doldurur ki neredeyse sana bile yer kalmaz ! Yine de iyi yoldayım, bu kadar duygulanmam normal, hemen toparlanmalıyım. ‘ Hayalinde bu maddenin yanına da bir ‘OK’ yazdı ve üçüncü maddeye geçti .

3.”Gittiğini öğrendiklerinde ailen seni merak edecektir, hatta endişelenecektir. Buna izin vermemelisin, seni seven insanları üzmeye hakkın yok.”

Halen bunları düşündüğüne kendisi de inanamıyordu. Yıllarca bunları düşünerek hep kalan olmamış mıydı ? Ailesi onun kararına saygı duymalı, yetişkin bir birey olarak bunu yapması gerektiğini anlamalıydı. ‘Yine de onlara gittiğim yerden bir an evvel iyi olduğuma dair kartpostal atarım. Ailemde herkes kartpostallara bayılır. Beni de affederler eninde sonunda. Harika ! Sona yaklaşıyorum hissediyorum’ diye düşündü. Dördüncü adıma gelmişti bile !

4. “İşini ne yapacaksın ? İyi düşün. Gidersen işini kaybedersin. Bunu göze alabiliyor musun ?”

‘Bırak bu beyaz yakalı endişelerini’ diye kendine öfkelendi. Dünyanın bu durumda olmasında, konforundan vazgeçemeyen beyaz yakalıların hiç mi suçu yoktu ? Hem bu hayat sadece bir kere yaşanmayacak mıydı ? O zaman mutlaka daha anlamlı bir şeyler yapmalıydı. Dünyada buzullar eriyor, türler yok oluyor, sefalet kol geziyor, bezirganlar ahkam kesiyor, insanoğlu bu dünyadan ümidini kesmiş diğerine hazırlanıyordu. Artık bir şeyler yapmalıydı, dünyayı değiştiremeyecekti belki ama kendini değiştirirse belki ona da ömrü yeterdi ! Rahatlama ve sanki şimdiden insanlığa bir katkısı olmuş gibi tarifsiz bir gurur hissetti. Vay be şaka maka planın olmazsa olmazı beş numaralı maddeye gelmişti…

Gülümsedi, ‘sıkı dur’ dedi kendi kendine ‘ bak bunu sen bile hayal edemezsin bu beşincisi madde değil adeta beşinci element ’ derken gülümsüyordu.

5…

Bir anda dışardan gelen bir sesle irkilerek gözlerini açtı.

Yoldan geçen bozacının gür sesi sanki evin içinden geliyordu: boozaaaa. Koltuktan kalktı, adama sövmek için pencereyi açtı. Bozacıyla göz göze geldi, bu soğukta yollarda harap olmuştu adam, sövemedi. ‘Abi, bana bir litre boza, biraz da sarı leblebi. Tarçının da var di mi ? ’ diye sordu. Bozacı mutlu oldu, ‘Olmaz mı abi kaç numara ?’ diye cevap verdi, koşar adımlarla apartmana girdi.

Bozacı mutlu o mutlu, leblebi tazeydi.

Çok sevdiği kupasına doldurduğu bozasını yudumlarken bir dizi açtı, ayağını pufa uzattı, Midas hemen geldi ve kucağına yattı. Beşinci elementi bulmasını bu defa bir bozacı engellemişti, olsun bir dahakine mutlaka bulacaktı.